Golden Birthday!... Yet Another Milestone!!

Happy 50th Birthday To ME!!... 

सकाळी आरश्यासमोर उभी राहून स्वतःलाच शुभेच्छा दिल्या.. दरवर्षी प्रमाणं.. आणि मनात विचार आला 'अरे बापरे, पन्नास!.. पाच दशकं.. जितकं जगले त्याच्या निम्मचं जगायचं बाकी आहे'.. एकदम चर्रर्र झालं.. It's Okay.. स्वतःकडं हसून पाहिलं आणि तो विचार झटकून टाकला.. 

तर अजुनी एक milestone!.. १६..१८..२५.. ४०.. आणि आता ५०.. खरं तर हे आकडेच.. पण ह्या आकड्यांचा संबंध जसा वयाशी येतो तसं सगळं समीकरणच बदलतं.. केसातल्या रुपेरी छटा.. चेहऱ्यावर अनुभवाच्या सुरुकुत्या.. नको तिथं खुखवस्तू आयुष्याचं शरीरानं मांडलेलं प्रदर्शन.. आयुष्यात येत चाललेलं रिकामपण.. आणि ओघानं येणाऱ्या तब्बेतीच्या तक्रारी.. कदाचित ह्याकडं जरा गांभीर्यानं पहावं म्हणून हे milestones असतील.. असो..

आज खूप मोठठं झाल्यासारखं वाटतंय.. गेल्या पाच दशकांत सोबत करणारे सगळे चेहरे डोळ्यासमोर येत आहेत.. काही सोबत आहेत तर काही नाहीत.. आजी-आबा त्यांच्या बरोबरचं समृद्ध आयुष्य.. दोन्ही काका.. साजरे केलेले वाढदिवस.. डोक्यावर कापूस, दुर्वा ठेवून 'कापसासारखी म्हातारी हो.. दुर्वासारखा वेल वाढू दे' असा औक्षण करून आशीर्वाद देणारी आजी.. आई-काकूचं त्या नंतर औक्षण करणं.. आणि सगळ्यांनी एकत्र केलेलं जेवण.. ओरपलेली खीर.. इतका साधा सरळ साजरा होणारा वाढदिवस.. आज सासूबाई असत्या तर पन्नासाव्या वाढदिवसाचं किती कौतुक केलं असतं त्यांनी.. घरगुती वाढदिवस.. मैत्रिणी बरोबर चाट खाऊन साजरे केलेले वाढदिवस.. नाईस फॅन्सी रेस्टोरेंट मधलं डिनर सेलेब्रेशन.. ऍनालॉग पासून ते डिजिटल पर्यंतचा हा पन्नास वर्षाचा प्रवास.. आणि ह्या प्रवासात मिळालेलं आप्तस्वकीय, नातेवाईक, मित्रमैत्रिणी यांचं भरभरून प्रेम.. 

'आई, तुला जर का तुझ्या पन्नास वर्षाच्या आयुष्यातील एखादी घटना बदलायची संधी मिळाली तर तू काय बदलशील?..' इति ऋचा.. खरंच काय बदलायला आवडेल मला?.. मी बराच वेळ विचार केला.. आणि म्हणाले.. 'काहीच नाही..' कदाचित काही वर्षांपूर्वी ह्याचं उत्तर वेगळं असतं.. पण आज मी कृतज्ञ आहे.. जे काही मला आयुष्यानं दिलं, जे काही अनुभव आले त्यामुळं आजची मी आहे.. स्वतःच्या नजरेतून आयुष्याकडं पाहणारी.. काही कमी असेल तर ती भरून काढायचा प्रयत्न करणारी.. आयुष्याकडं सकारात्मक दृष्टीकोनातून पाहणारी.. 

स्वतःशी संवाद साधत, स्वतःला ओळखण्याचा, स्वतःला हवं-नको पाहण्याचा प्रयत्न सुरु करून आज दहा वर्ष झाली.. कधी त्यात यश आलं कधी नाही.. कधी काय हवं ते सापडलं कधी नाही.. कधी नवीन हाताशी येताना असलेलं सुटून गेलं.. तर कधी अपेक्षा नसताना पण काहीतरी मिळून गेलं.. हीच तर खरी गंमताय.. नाही का?.. ह्याच 'चाळीस मैल' दगडावर विसावून, आयुष्याचा मागोवा घेऊन, पुढील प्रवासाचं एक चित्र मी रेखाटलं होतं.. त्यातील काही रंग, काही छटा, काही वळणं प्रवासात धूसर झाली तर काही नव्यानं खुलून आली.. आज 'पन्नास मैल' दगडापाशी हे चित्र पाहताना त्यात स्वतःचा ब्लॉग तयार करून त्यावर व्यक्त होण्यापासून ते हिमालयातील ट्रेक, स्टेज परफॉर्मन्स ते अँकरिंग ते रॅम्प वॉक, पर्मनंट टॅटू ते योगा अभ्यास ते सोलो ट्रिप्स, हेअर डोनेशन ते एका वर्षात पन्नास पुस्तकं वाचणं, अगदी गाण्याचा क्लास ते 'पोर्टलॅंड टू कोस्ट' रेस हे सगळं दिसतंय..  

..अजुनी बरंच काही करायचंय.. व्हॉइस मोडूलेशन्स, कॅलिग्राफी शिकायचीय.. RV तून नॅशनल पार्क्सना जायचंय.. लेह लडाख बुलेट राईड करायचीय.. तुकाराम गाथा वाचायचीय.. विपासना 'स्व'चा शोध.. सामाजिक देणं giving back to society.. आणि असंच काही काही.. 

पुढच्या milestone वरचं चित्र कसं असेल बरं?  

-मी मधुरा.. 

************************************************