Gratitude??? / Appreciation???

November is often called as a "Gratitude Month". At Thanksgiving, we would go around the table and ask the question “What are you grateful for?” .... This is a great way to fill your mind, heart with positive emotions. I have heard of having a gratitude journal where you write the things you are grateful for in your life. 

During a recent conversation in my Yoga Class, the question rose as whether there is a difference between Gratitude and Appreciation and, if so, what would it be? My observation is, we use the word grateful/gratitude and appreciation out of a habit. Somewhere we lost the true sense of these words. Dictionary meaning of "Gratitude" is "the quality of being thankful; readiness to show appreciation for and to return kindness." Does it mean you have to be grateful first to appreciate? My thought is, gratitude is the base from which appreciation grows and flourishes. We can be grateful for something in our lives without really appreciating it. Gratitude is the quality of being thankful... it’s very subtle, it senses struggle which you’ve to overcome. Where as appreciation comes from within. Appreciation is the recognition and enjoyment of the good qualities of someone or something. It sounds "love".. 

Gratitude is a bit less empowering than appreciation. The shift from gratitude to appreciation involves being more present, more thoughtfully aware about what we are grateful for. For example, we can be grateful for having food on our table.  However, going further if we start noticing its beauty, fragrance, taste, nutrition, and preparation, we will start appreciating. We go beyond thankfulness as we recognize the value that food that adds to our lives.

When we truly appreciate, it makes us feel brighter, lighter, happier and loved. It's time to replace my gratitude list with my appreciation list!!

-मी मधुरा.. 

************************************************

"आजीचा खाऊ"

शाळा सुरु होऊन महिना झाला सुद्धा! अडीच महिन्याच्या सुट्टी नंतर, जेव्हा शाळा सुरु होते, मुले शाळेत जातात , तेव्हा जीवाला थोडी शांतता मिळणार म्हणून एकीकडे मन खुश असते तर दुसरीकडे 'आता रोज डब्यात काय?' ह्या प्रश्नाला सामोरे जाताना थोडी धाकधूक हि असते. पण ह्यावेळी ऋचाने हा प्रश्न स्वतःहून सोडवला.. 'महिन्याचे लंच आणि स्नॅकचे कॅलेंडर' करून डायरेक्ट माझ्या हातात टेकवले... इतके व्यवस्थित कॅलेंडर पाहून मी थक्कच झाले. अगदी ब्रेकफास्ट पासून ते दुपारच्या स्नॅक पर्यंत सगळे त्यात होते. खाली तळटीप dinner : 'aai's choice' :-) हे झाले वीकडे चे... वीकएंड साठी 'आजीचा खाऊ' (असे मराठीत) किंवा eating out/special dinner असे लिहिले होते.. बापरे.. आता 'आजीचा खाऊ'  हि काय भानगड आहे? इथे कुठून आणू आजी? आणि ती हि खाऊ करणारी....

भारतात असते तर दोन्ही आजीनी वीकेंड च काय तर वीकडेला पण रोज वेगवेगळा खाऊ करून दिला असता.... भूक लागली असे म्हणायची वेळच आली नसती.. शिरा, पोहे, उपमा, वेगवेगळे लाडू.. नुसती ऐश.. wait a minute.. खरंच मी ऐश लिहिले का? आत्ता हि ऐश वाटते आहे पण त्यावेळी किती माजात आईला सांगायचे, 'आई भूक लागली आहे पण मला ते नेहमीचे शिरा-पोहे, चिवडा-लाडू नको.. काही तरी वेगळे कर..'... बिच्चारी आई.. मग ती कधी खमंग भाजणीचं थालीपीठ (वर छान लोण्याचा गोळा) तर कधी धिरडी तर कधी गुळपापडी असे करून द्यायची... घरी सतत कोणाचे न कोणाचे उपवास असल्याने शाबुदाणा खिचडी हा ऑपशन तर असायचाच.. तूप मेतकूट भात, फोडणीचा भात तर शिरा पोहे पेक्षा जास्त जवळचा वाटायचा.. आत्ता मिळणारे मॅग्गी, इन्स्टंट सूप असले पर्याय कधी नव्हतेच.. बाहेर जाऊन खायला रेस्टोरंट नव्हती पण ती कमी कधी जाणवली नाही. काही बदल, काही नवीन खावे वाटले तर आई नामक जेनी घरीच इडली, डोसा, पराठे, टोमॅटो ऑम्लेट, भेळ, पावभाजी असे प्रकार करायची.

अजुनी हि जेनी प्रत्येक भारतवारीच्या वेळी "मधा, तुला काय काय घेऊन जायचे आहे त्याची यादी पाठव हं.. म्हणजे माझ्या सवडीने मी सगळे करून ठेवेन". असे न चुकता सांगते. तिला कितीही सांगितले, आई तू नको हा व्याप करू, मी विकतचे घेऊन जाईन. ह्यावर तिचे ठरलेले उत्तर.. "मी आहे तोवर घेऊन जा नंतर आहेच विकतचे" कधी कधी प्रश्न पडतो का करतात आया असे? का इतके करतच राहतात? असो. विषयांतर नको.. नाहीतर ह्या विचारात "आजीचा खाऊ" मागे राहायचा..

शेवटी मी ऋचाला विचारले "आजीचा खाऊ" म्हणजे नक्की काय? तर म्हणाली अग, नाही का मला आवडते म्हणून आजीने ते काय काय दिले आहे, ते म्हणजे "आईचा खाऊ!" मला तिच्या उत्तराची कमाल वाटली.. खरंच ऋचाला आवडते म्हणून आई काय काय देत असते... थालीपीठाची भाजणी, चकली भाजणी, आंबोळ्यांचे पीठ, धिरड्याचे पीठ, लिंबाचे गोडे लोणचे, मेतकूट आणि ते  हि सगळे स्वतःच्या हातचे.. घरी केलेले. नाही म्हणून चालतच नाही. अग तुझ्यासाठी नाही माझ्या नातीसाठी करते आहे. तुझी मुलगी, ना कसल्या पोळ्या खाते ना कसले लाडू, ना कसल्या खिरी. जे खाते ते तरी घेऊन जा.. असे बोलून निरुत्तर करते... हो बाई कर.. तू केल्या शिवाय तुझ्या नातीला काही चांगले चुंगले खायला मिळायचे नाही. असे म्हणण्याशिवाय पर्याय राहत नाही.

ऋचाने दिलेले "आजीचा खाऊ" हे नाव एकदम पटले!! आजी जे कौतुकाने खाण्यासाठी देते तो खाऊ, "आजीचा खाऊ".. आपली खाद्य संस्कृती समृद्ध करून पुढच्या पिढीत ती पोचवणाऱ्या ह्या माउलीला हे सांगायलाच हवे.... पण त्या आधी आई ब्रँड सॉरी सॉरी आजी ब्रँड गोडामसाल्याची गरम आमटी, आजी ब्रँड भाजणीत घोळवलेले वांग्याचे काप आणि भात असा फक्कड बेत करते... आणि मग तृप्त मानाने सांगते "तू ह्या जगातील बेस्ट कूक आहेस.. we love you and we love your खाऊ "आजीचा खाऊ"!!"

-मी मधुरा.. 

************************************************

आई निघाली शाळेला..

'आई निघाली शाळेला' असे वाचून गम्मत वाटली असेल ना? आजकालच्या मुलांना आई शाळेत जाणे काही नवीन गोष्ट राहिली नाही. कधी ग्रॅज्युएशन, पोस्ट ग्रॅज्युएशन साठी तर कधी जॉब मधील नवीन स्किल्स आत्मसात करायला आईला शाळेत जावे लागते. पण आमच्याकडे आई काही वेगळ्याच कारणासाठी शाळेत चालली आहे.. आमची हि आई 'योगा टीचर ट्रैनिंग' करणार आहे. ह्यातील 'टीचर' ह्या पार्ट बद्दल अजुनी ती शाशंक असली तरी योगाचे पूर्ण ज्ञान मिळवण्यासाठी ती आतुर आहे. हि आई दुसरी कोणी नसून खुद्द 'मी'च आहे.


तर मी २०० तासाचे योगा टीचर्स ट्रेंनिंग करते आहे. साडेचार महिन्याच्या ह्या प्रवासाची सुरुवात उद्यापासून होईल. कोर्सला ऍडमिशन घेतल्यापासून 'दिल योगा योगा हो गया' असे काहीसे झाले आहे. वह्या, पुस्तके, नवीन कपडे,नवीन योगा मॅट त्याच बरोबर हे सगळे घेऊन जायला एक दप्तर काही विचारू नका... नवीन पुस्तकांचा वास किती छान असतो ना? हा वास मला नेहमी शाळेच्या दिवसात घेऊन जातो... तसे शाळेच्या तयारीचे हे मंतरलेले दिवस दरवर्षी जूनच्या सुरवातीला आठवतात. शाळेने दिलेल्या पुस्तके वह्याच्या लिस्ट बरोबर मारुतीच्या शेपटी प्रमाणे माझी वाढत जाणारी लिस्ट हि आठवते.. कंपासपेटी, नवीन युनिफॉर्म, नवीन दप्तराची खरेदी, लंच बॉक्स वॉटर बॉटल बरोबरच रेनकोट, छत्री, गमबूट...  

ह्या सगळ्यात माझी आवडती गोष्ट कोणती असेल तर वह्या पुस्तकांना कव्हर घालणे. अगदी लहान असताना बाबा पुस्तकांना कव्हर घालून द्यायचे. त्यांचे पाहून हळू हळू मी पण एकदम प्रो झाले. बाबांना दर शुक्रवारी सुट्टी असायची. त्यामुळे शाळा सुरु होण्या आधीचा शुक्रवार खास कव्हर घालण्यासाठी राखीव असायचा. विटकरी रंगाचा मोठ्ठा पेपर रोल आणला जायचा. कात्री, चिकटपट्टी, नावाचे स्टिकर्स सगळे घेऊन आम्ही मदत करायला सज्ज व्हायचो. हा कार्यक्रम चांगला दोन तीन तास चालायचा. नवीन वह्या पुस्तकाच्या वासाच्या धुंदीत वेळ कसा जायचा तेच कळायचे नाही. शाळा संपली आणि हे मंतरलेपण हि संपले. ऋचाला शाळेची पुस्तके घरी मिळत नसल्याने परत कधी कव्हर घालायची वेळच आली नाही. पण आता माझी कोर्स बुक्स पाहून परत कव्हर घालायची इच्छा होते आहे.. निदान एखाद्या पुस्तकाला तरी कव्हर घालून बघेन.


सगळी तयारी झाली असली तरी शाळेच्या पहिल्या दिवशीची हुरहूर मनात आहेच. क्लासमेट्स कोण असतील? टीचर्स कसे असतील? बाकी सगळे सांभाळून हे करायला जमेल ना? असे असंख्य प्रश्न मनात आहेत. पण उत्साह हि तेवढाच आहे.आता हि आई विद्यार्थिनींची जबाबदारी किती समर्थपणे पेलते हे पाहायचे..

-मी मधुरा.. 

************************************************

परवलीचा शब्द/ संकेताक्षर

आज खूप दिवसांनी मायबोली साईटवर फेरफटका मारला तेव्हा 'परवलीचा शब्द' हे वाचून कोण आनंद झाला म्हणून सांगू.. ह्या शब्दाशी माझी पहिली ओळख मायबोलीमुळेच झाली आणि पहिल्या भेटीतच हा शब्द खूप भावला.. पासवर्ड ला मराठीत 'संकेताक्षर' म्हणतात हे माहिती होते पण 'परवलीचा शब्द' हे जरा हटकेच वाटले. अजुनही मला 'परवली' चा नेमका अर्थ माहिती नाही. तरी हि हा शब्द आपलासा वाटतो.

खरंच ह्या 'परवलीच्या शब्दा' ने आपले आयुष्य किती बदलले आहे ना.. आपले दैनंदिन आयुष्य अगदी व्यापून टाकले आहे. डिजिटल की, फिंगर प्रिंट हि मंडळी ह्याच भावकुळीतील!! माझा ह्या शब्दाशी परिचय झाला तो १९९२-९३ मध्ये! सांगलीत कॉम्पुटरचे वारे नुकतेच वाहू लागले होते.. आमच्या सारख्या कॉमर्स ग्रॅज्युएट साठी टायपिंग स्पीड बरोबर कॉम्पुटर ऑपरेटिंग येणे हा हुकमी एक्का होता. मग काय आमचे पाय आपसूकच त्या दिशेने वळाले. रितसर क्लासला ऍडमिशन घेतली... क्लास म्हणजे, एक ए.सी. रूम, रूम मध्ये आठ दहा कॉम्पुटर आणि त्या कॉम्पुटर वर त्या मशीनचे नाव आणि पासवर्ड.. आता आपला कॉम्पुटर आपण पासवर्ड वैगरे टाकून सुरु करायचा, wow!! किती छान!! असे नाही कि कॉम्पुटर कधी पहिला नव्हता पण कॉम्पुटरशी फक्त आणि फक्त गेम खेळण्यापुरता संबंध होता आणि तो हि बाबा तो सुरु करून द्यायचे. असो. तर त्यावेळी पासवर्ड हे प्रकरण उघडे पुस्तक असायचे. कधी कोणी मुद्दाम पासवर्ड बदलायचे..उगाचच त्रास देण्यासाठी.. आणि मग ह्या मशीनचा पासवर्ड काय म्हणून दंगा चालायचा. प्रोजेक्टसाठी जेव्हा स्वतः एक पासवर्ड प्रोग्रॅम केला तेव्हा लै भारी फीलिंग आले होते.

माझा स्वतःचा सिक्रेट पासवर्ड मिळाला तो १९९६ मध्ये जेव्हा मी emial account काढले. आणि तो गमतीचा शब्द, गमतीचा न राहता सिक्रेट झाला. मग हळू हळू ह्या शब्दाचे महत्व वाढतच गेले. बँक, क्रेडिट कार्ड, डेबिट कार्ड, सेल फोन्स, कॉम्पुटर, लॅपटॉप्स अश्या अनेक गोष्टींची किल्ली म्हणजे हा पासवर्ड झाला.. जितकी साधने तितके पासवार्ड्स.. आणि ते लक्षात ठेवण्याची जबाबदारी हि! काही पासवार्ड्स फक्त अंकांचे तर काही अंक आणि अक्षरे यांती युती दर्शवणारे! कमीतकमी इतकी अक्षरे, इतके अंक असे नियम पळत एकदाचा पासवर्ड तयार होतो. काही काही वेळा ठराविक कालावधी नंतर नवीन पासवर्ड तयार करावा लागतो. दरवेळी काय करणार नवीन??.. स्वतःचे नाव, आसपासच्या सगळ्यांची नावे, जन्मतारखा, मुळगाव, शाळा इरुन फिरून गाडी तिकडेच येते. कल्पनाशक्तीचा कस लागतो. पासवर्ड विसरला तर तो परत मिळवतानाची कथा वेगळीच. अमुक तमुक प्रश्नाची उत्तरे द्या आणि मिळावा तुमचाच पासवर्ड तुम्ही परत..

ऋचा लहानपणी पासवर्ड नामक गेम खेळायची. आजचा पासवर्ड सांग मग तुला पप्पी देईन.. पासवर्ड सांग मग उठेन.. पासवर्ड सांग मग मी तुला जाऊ देईन.. असे काही. पण जाम मजा यायची. मुद्दाम चुकीचा पासवर्ड सांगायचा आणि मग ती मला तीन चान्स द्यायची तो ओळखायला तर ठीक नाहीतर आता तू माझ्यावर प्रेमच करत नाहीस असे म्हणून ओठ काढून बसायची. पासवर्डचा असा गेम हि होऊ शकतो असा विचार कोणी तरी केला असेल का?

एकूण काय आपण सगळे ह्याच्या जाळ्यात अडकलेले क्षुद्र जीव आहोत.

-मी मधुरा.. 

************************************************

नखरा नथीचा..

नथ, माझा अतिशय लाडका दागिना!! मी ह्या दागिन्यांच्या प्रेमात पडले ते आजीच्या नथीमुळे!! माझी आजी दिसायला तर सुंदर होतीच पण तिचे छान चाफेकळी नाक नथ घातल्यावर अजुनी उठून दिसायचे. नथीमुळे तिचे नाक खुलते का तिच्या नाकामुळे नथ हे अगम्य कोडे होते. नथीतले टप्पोरे मोती कधी तिच्या डोळ्यांशी तर कधी तिच्या दातांशी स्पर्धा करत. तिला नथ घालताना पाहण्यात वेगळीच मजा वाटायची... डोळे मिटून नथीचा आकडा हळुवारपणे नाकात घालायची जशी एखादी जादूगिरीणच!!.. डोळे मिटून ती हे कसे करू शकते ते माझ्या बालबुद्धीला काही उमगयाचे नाही. सणवार असेल कि मी तिच्या भोवती घुटमळत राहायचे, कपाटातून दागिने बाहेर काढायची वाट पाहत राहायचे. प्रत्येक सणाला ती नथ घालेलच असे नसायचे पण त्या निमित्याने मला नथ पहायला, हाताळायला मिळायची. 

मला आठवते, मी दुसरी तिसरीत असेन... मी आजीला विचारले होते.. "आजी, मी तुझ्या एवढी मोठ्ठी झाले कि तू मला तुझी नथ घालायला देशील?" त्यावर ती म्हणाली होती "त्यासाठी आधी नाक टोचावे लागते आणि त्या नाकात नथ पेलायची ताकत पण यावी लागते!" मस्तच!! नाक टोचले कि नथ घालायला मिळणार!! आजीने कोडे एकदम उलघडून सांगितले होते. किती सोपे आहे सोनाराकडे जायचे, नाक टोचायचे आणि घरी येऊन नथ घालायची!!

माझी आईच्या मागे 'मला नाक टोचायला घेऊन जा' अशी भुणभुण सुरु झाली. पण त्याकडे तिने सपशेल दुर्लक्ष केले... जेमतेम ८-९ वर्षाची मुलगी, तिच्या अश्या हट्टाकडे कोण लक्ष देणार? आईकडे डाळ शिजत नाही म्हंटल्यावर नाईलाजाने माझे दुसरे पर्यांय शोधणे सुरु झाले.. एका मैत्रीणीने सांगितले कि तिच्या आईने तिचे सुई दोऱ्याने घरीच नाक टोचले आणि ती माझे पण नाक टोचून देईल.. काय सांगू त्यावेळी ती मैत्रीण खूप भारी वाटली होती.. आपसूकच मोर्चा तिच्या घरी वळवला.. "तुझी आई नाही आली? नाक टोचायचे माहिती आहे ना तिला ?" असे विचारून दारातूनच माझी बोळवण  झाली. एवढेसे नाक टोचायला आई कश्याला बरोबर हवी? हेच कळत नव्हते. शेवटी माझे मीच नाक टोचायचे ठरवले. नथ घालायची तर हे धाडस करावेच लागणार होते.. आईच्या रिळांच्या डब्यातून सुई दोरा मिळवला.. दुपारी निजानीज झाल्यावर काम फत्ते करायचा बेत हि आखला.. पण.. पण.. ती नेमकी वेळ साधण्यात थोडी गडबड झाली आणि मी पकडली गेले.. झाले नथ घातल्याचे स्वप्न धुळीला मिळाले असे वाटत असतानाच आईने सांगितले कि उन्हाळ्याच्या सुट्टीत धारवाड ला गेलो कि तुझे नाक टोचू.. तोवर असले उद्योग नकोत... तिला वाटले असेल कदाचित मी हे सगळे विसरेन आणि नाक टोचणे ह्या प्रकरणावर पडदा पडेल. 

पण तसे झाले नाही.. धारवाडला गेल्यावर परत माझी भुणभुण सुरु झाली.. शेवटी कंटाळून आईने नाक टोचायला हमी भरली.. मग काय, मी, माझी मावस बहीण (तिला हि माझ्यामुळे नाक टोचायची लागण नुकत्यातच झाली होती), आई आणि मावशी अशी आमची वरात पोचली सोनाराच्या दुकानात! कधी एकदा नाक टोचेन असे झाले होते. चिकित्सा करून चमकीने नाक टोचायचे असे ठरले.. मला फक्त नाक टोचण्याशी मतलब होता..चमकी काय आणि तार काय हे अगदी नगण्य होते. चला, कोणाचे आधी नाक टोचायचे? असे विचारताच मी चटकन त्याच्या बाजूच्या स्टुलावर लावून बसले.. "बाळ, तू जरा थांब.. मी आधी ह्या ताईंचे नाक टोचतो" असे म्हणत त्याने रॉकेलचा भगभगता दिवा सुरु केला.. त्यावर चमकीचे टोक धरले, चांगले गरम झाले आहे ह्याची खात्री करून ते टोक खोबऱ्याच्या तुकड्यावर टोचले आणि एकदाची ती चमकी नाकावर खूण केलेल्या ठिकाणी टोचली.. टोचली कसली चांगली खुपसली.. आणि तिच्या ओरडण्याने दुकान दणाणून गेले.. ते पाहून, तेथून पळून जावे असे क्षणभर नक्कीच वाटले. पण त्या नथीसाठी मी ह्या दिव्यातून जायला तयार होते. जरा घाबरतच मी स्टुलावर जाऊन बसले.. आत्तापर्यंत रडणारी ओरडणारी माझी बहीण, छान स्वतःला आरशात निरखत बसली होती! म्हणजे हे जितके दिसले तितके भयानक नाही ह्याची खात्री झाली. नथीच्या भाव विश्वात रंगलेली मी एका टोचण्याने भानावर आले.. पाहते तर काय एक पिटुकला खडा माझ्या नाकावर चमचम करत होता..

हे सगळे अजुनी संपले नव्हते.. नाक टोचल्याची नवलाई पुढच्या दहा मिनिटातच संपली.. नाक खूप दुखत होते.. जड वाटत होते.. पण बोलते कोणाला? स्वतःहून हे सगळे ओढवून घेतले होते ना.. घरी आल्यावर, आईने त्यावर हळद आणि तेल लावून छान कापसाच्या वातीने शेकून दिले.. आणि तात्पुरता आराम मिळाला. दुसऱ्या दिवशी नाक अजुनी जास्त दुखायला लागले.. मोठ्ठ्या फोडामुळे चमकी हि दिसेनाशी झाली.. वाटले काढून टाकावी ती चमकी.. पण मन माघार घ्यायला तयार नव्हते.. चमकी काढायची असेल तरी तो फोड जाई पर्यंत वाट पाहावी लागणार होती.. शेकून, औषध लावून फोड गेला पण इन्फेक्शन तसेच राहिले.. आता ती चमकी काढण्याशिवाय दुसरा पर्याय नव्हता.. नाक टोचताना रडले नाही पण ती कसर चमकी काढल्यावर भरून निघाली.. दुखण्यापेक्षा चमकी काढावी लागली ह्याचा राग, अपमान त्यात जास्ती होता... तेव्हाच ठरवले हार मानायची नाही पुढच्या सुट्टीत परत नाक टोचायचे.

विक्रमादित्याने आपला हट्ट सोडला नाही.. I mean, मी माझा हट्ट सोडला नाही.. दरवर्षी नाक टोचायचे, काही कारणाने चमकी काढून टाकायची असे पुढची दोन वर्षे सुरु होते.. शेवटी नाकाने शरणागती पत्करली आणि मी अभिमानाने नाकावर चमकी मिरवू लागले. माझ्या आईने आणि त्या सोनाराने ही एकदाचा सुटकेचा निश्वास टाकला..

नाक टोचल्यापासून ते नथ घालेपर्यंत मला बरीच वाट पाहावी लागली. पण मी नथ घातलीच!!... आणि ह्या नथीसाठीच्या घेतलेल्या त्रासाची सांगता झाली. पुढे लग्न ठरल्यावर सासूबाईंनी जेव्हा मला विचारले तुला कोणता दागिना आवडेल? तुझ्यासाठी काय घेऊ? तेव्हा मी त्यांना "नथ" असे पटकन उत्तर दिले. आनंदाची गोष्ट म्हणजे, सासूबाईंनी दिलेली नथ घालून मिरवतानाची साक्षीदार आजी पण होती. आजीच्या नथीपासून सुरु झालेले हे वेडं अजुनी हि कायम आहे. आजीची ती नथ सध्या आईकडे आहे.. जेव्हा ती माझ्याकडे येईल तेव्हा हे वर्तुळ पूर्ण होईल कदाचित 😊

-मी मधुरा.. 

************************************************

कुणीतरी हवं असतं.....

१२ सप्टेंबर २०१७

Congratulations!! you are on my list. now you can not back out..  आज योगा टीचर्स ट्रैनिंगसाठी रजिस्टर केले त्यावेळी डिना, आमची योगा ट्रेनर म्हणाली.. क्षणभर वाटले अजुनी थोडे दिवस थांबायला हवे होते का? खूप घाई तर नाही ना केली? तेवढ्यात ती म्हणाली, I know your abilities and I believe, you will be a good yoga teacher one day. काय माहिती तिने माझ्या चेहऱ्यावरचे भाव वाचले हि असतील. पण तिच्या बोलण्याने एकदम धीर आला. आपल्या सगळ्यांनाच असे अनुभव येत असतात. 'माझा विश्वास आहे तू हे करू शकशील' 'तू कर आम्ही तुझ्या पाठीशी आहोत' 'होऊन होऊन काय होणार आहे, आधी कर तर' अश्या वाक्यांनी, अश्या बोलण्यानी किती धीर मिळतो ना? एकदम दहा हत्तीचे बळ मिळते.

मी योगा टीचर ट्रिंनिंग करावं हि महेश आणि ऋचा दोघांची पण खूप इच्छा होती. माझे योगा वरचे प्रेम त्यांच्या हि नजरेतून चुकले नव्हते. तशी मी शाळेत असताना योगासने करायचे. शाळेत त्याची प्रात्येक्षिक करून दाखवायचे. पण मध्यंतरीच्या काळात योगा करणे पूर्णपणे थांबले. २०११ मध्ये डिना (माझी योगा गुरु) मुळे माझी योगाशी नव्याने ओळख झाली आणि योगा माझ्या जीवनाचा अतूट हिस्सा झाला. योगा करता करता त्याचे शात्रोक्त ट्रिंनिंग घ्यावे का असा विचार मनात डोकावू लागला. पण त्यासाठी लागणाऱ्या कंमिटमेन्टला मी तयार आहे असे मला वाटत नव्हते. दोनशे तास मला ह्या ट्रैनिंगसाठी द्यावे लागणार होते. दहा संपूर्ण शनिवार रविवार, त्या चार महिन्यातली प्रत्येक बुधवार संध्याकाळ शिवाय दररोज योगा क्लास, थेअरी अभ्यास... संपूर्ण चार महिने फक्त योगा.. त्यात ऋचाचे स्विम शेड्युल, तिच्या इतर ऍक्टिव्हिटी..  हे सगळे कसे मॅनेज होणार? पण महेश आणि ऋचा ने 'तू कर, सगळे व्यवस्थित होईल'.. 'आपण सगळे मिळून येणाऱ्या अडचणीतून मार्ग काढू'  हा विश्वास दिला आणि मी हे शिवधनुष्य पेलायला तयार झाले.. आपल्यावर विश्वास दाखवणारी व्यक्ती सोबत असेल तर कोणताही विचार हा नुसता विचार रहात नाही. (मी ह्या विश्वासाचे काय केले हे येत्या चार महिन्यात कळेलच)... आज जरी हा विश्वास देणारे डिना, महेश, ऋचा असले तरी असा विश्वास देणारी व्यक्ती प्रसंगानुरूप बदलत असते.

काही गोष्टी आपण मैत्रिणींशी बोलतो, तर काही भावा बहिणींशी, तर काही आई बाबांशी!.. कोणती गोष्ट कोणाशी बोलावी हे आपल्याला पक्के माहिती असते. खूपदा  निर्णय झालेला असतो पण तो आपल्याला त्या व्यक्तीशी बोलताना पडताळून पाहायचे असते, त्या व्यक्तीच्या नजरेतून बरोबर आहे कि नाही जाणून घ्यायचे असते. खूपदा बोलता बोलताच प्रश्नाची उत्तरे मिळत जातात, गुंता सुटत जातो पण काही वेळा तो प्रश्न, तो गुंता सुटत नाही अश्यावेळी ते ऐकण्यासाठी, बोलण्यासाठी कोणीतरी आहे, ती व्यक्ती आपलायसाठी वेळ देते आहे हे खूप महत्वाचे वाटते... कधी तो विश्वास अगदी अनोळखी व्यक्तीकडून पण मिळतो. एखाद्या दुकानात जावे, एखादा ड्रेस आवडावा, तो आपल्याला चांगला दिसेल का म्हणून अंगाला लावून पाहावा आणि कोणीतरी चटकन 'it looks good on you' असे म्हणून जावे..

तसेच खूपदा आपले अंदाज चुकतात, घेतलेले निर्णय चुकीचे ठरतात, वाटते आता आयुष्यात काहीच राहिले नाही.. मग तेव्हा कुणीतरी हवं असतं आपल्याला सांगणारं, समजावणारं, कि "सर्व काही ठीक होईल." जेव्हा आजू बाजूला फक्त क्रिटिसाईझ करणारेच दिसतात तेव्हा आपल्या चुका पोटात घालून, आपल्याला साथ देणारे कोणीतरी हवे असते..

फक्त सुखात किंवा दुःखात नाही तर नेहमीच आपलायला "असं कोणीतरी हवं असतं".... 

-मी मधुरा.. 

************************************************

ब्लॅकआऊट...

काल रात्री KGW (न्युज चॅनेल) वर "Is Portland ready for another snow storm?" हा स्पेशल रिपोर्ट पहिला आणि गेल्या वर्षीच्या स्नो स्टॉर्मची आठवण झाली...

माझ्या डायरीतून... 

१० डिसेंबर २०१६

केवढा बर्फ पडतो आहे पोर्टलॅंड मध्ये! नुसते वंडरलँड झाले आहे.. जणू बर्फाची दुलई पांघरली आहे. दोन तीन दिवस झाले घरातून बाहेर हि पडलो नाही. नाही म्हणायला एकदा दोनदा बर्फात खेळायला गेलो इतकेच! सूर्याचे दर्शन होऊन कित्तेक दिवस झाले.. हे स्टॉर्म किती दिवस चालणार आहे काय माहिती?

काल तर हद्दच झाली. दुपारच्या सुमारास चक्क लाईट गेली. हो हो अमेरिकेत लाईट गेली.. विश्वास बसत नाही ना? लाईट जाणे हे इतके कॉमन नसले तरी क्वचित कधी तरी १-२ सेकंडसाठी लाईट जाऊन लगेच परत येतात. पण ह्यावेळी कहर झाला. बर्फाच्या वादळामुळे ट्रान्सफॉर्मर वरच झाड पडले. सगळीकडे बर्फ असल्याने क्रू ला काम करणे ही जड जात होते. लाईट जाण्याचा इतक्या वर्षात अनुभव नसल्याने एकदम धांदल उडाली. सेल फोन्स, iPad बाकी इलेक्ट्रॉनिक वस्तू पूर्ण चार्ज करून ठेवायला हव्या होत्या. टॉर्च होती पण बॅटरीज नव्हत्या, मोठया मेणबत्या घरात नसल्याने बर्थडे कॅण्डल्स वर किती वेळ काढणार? एकूण काय अश्या आणीबाणीच्या परिस्थितीत राहण्यासाठी आम्ही सज्ज नव्हतो.

बाहेर उजेड आहे तोवर लाईटचा काही प्रॉब्लेम नव्हता पण हीटर बंद झाल्याने घर हळू हळू गार पडायला लागले. मग महेशने नामी युक्ती काढली.. movie पाहायला जायचे आणि येताना जेवण करून परत यायचे... तो पर्यंत नक्कीच लाईट येतील. प्लॅन तर छान होता पण गॅरेज मधून गाडी बाहेर काढणे हे हि मोठ्ठे चॅलेंज होते. गॅरेजचे दार काहीतरी जुगाड करून ओपन केले. चार पाच तासाने घरी परत आलो पण अजुनी नेबरहुडवर अंधाराचेच साम्राज्य होते. कसे तरी धडपडत घरी आलो. ऋचासाठी हे सगळे नवीनच होते. आमच्या नेबरहूड मध्ये लाईट्स नसले तरी बाकी नेबरहुड्स एकदम चकमकत होती. तिची आपली एकच भुणभुण ...  its not fair..

पण थोड्याच वेळात ह्या अंधाराला सरावलो. ऋचाने घरात सगळीकडे दिवाळीसारखे दिवे, मेणबत्त्या लावल्या. घर एकदम प्रकाशाने झळाळून निघाले. तिमिरातुनी तेजाकडे असे काहीसे.. खूप दिवसांनी आम्ही तिघांनी आरामात बसून गप्पा मारल्या.. बोर्ड गेम्स खेळलो.. ऋचा इतकी एक्ससिटेड होती कि तिने भारतात सगळ्यांना लाईट नसल्याचे facetime करून सांगितले... अशी अचानक कधीतरी लाईट जाण्यातही एक मजा येते.

आमच्याकडे लहानपणी काही ना काही कारणाने लाईट जायचेच. आठवड्यातून एकदा लाईटना हक्काची सुट्टी असायची..  बाकी वेळी कधी लोड शेडींग, तर कधी लाईटच्या खांब पडला तर कधी वायर तुटली तर कधी ट्रान्सफॉर्मर खराब झाला म्हणून. ऐन परीक्षेच्या वेळी लाईट गेले कि जास्त चीडचीड व्हायची. एरवी कधी अभ्यास असेल तर मेणबत्तीच्या उजेडात वाचताना लै भारी वाटायचे. बाकी वेळी मज्जाच असायची. सगळे शेजारीपाजारी एकत्र येऊन गप्पा मारायचो, अंधारात चांदण्याच्या किंवा लुकलुत्या मेणबत्तीच्या प्रकाशात एकत्र अंगात पंगत करून जेवायचो, भुता खेताच्या गोष्टी सांगायचो, मेणबत्तीच्या उजेडात भीतीवर सावल्यांचे खेळ खेळायचो,  आकाश निरभ्र असेल तर तारे ओळखायचो.. अश्यावेळी लवकर लाईट आली तर वाईट वाटायचे कारण लाईट नसताना टाईमटेबल पाळावे लागायचे नाही. लाईट येईपर्यंत कसलीही घाई नसायची.

हे सर्व सांगायचं कारण म्हणजे आता हे सगळं अनुभवायला मिळत नाही. कालच्या ब्लॅकआउट मुळे ह्या आठवणींना उजाळा मिळाला. खरंच 'लाईट जाणे' यातली मजा खूप वेळा घेतली आहे आणि त्याचा त्रासही सहन केला आहे . पण त्यातले अनुभव आणि आठवणी या नेहमीच आनंददायक आहेत.

-मी मधुरा.. 

************************************************