माझी पाऊलवाट

शोधते आहे अशी एक पाऊलवाट, जी असावी 

स्वतःला दिसणारी अन् स्वत:मध्येच रमणारी

नागमोडी वळणांनी अनंतापर्यंत जाणारी….

शोधते आहे अशी एक पाऊलवाट, जेथे 

मुक्त भावनांचे गर्द निळे आकाश असावे

असंख्य स्वप्नांचे राजहंसी थवे दिसावे...  

सुप्त जाणिवांचा, नितळ मनाचा डोह असावा 

अन् स्व प्रतिमेत ही आश्वासक सोबतीचा भास व्हावा... 

शोधते आहे अशी एक पाऊलवाट, जेथे 

छेडता यावा स्वश्वासांचा सुरेल मल्हार 

थिरकावे मन होऊन स्वछंद, बेधुंद नृत्याविष्कार...

व्हावा परिसस्पर्श त्या मृदू भावनांना 

अन् झंकारावा रोमारोमात नाद गंधार तव स्मृतींचा...

शोधते आहे अशी एक पाऊलवाट, जेथे 

लकलकावेत आठवणींचे अनंत काजवे 

जादुई प्रकाशात विरून जावेत सारे रुसवे फुगवे... 

गरज न उरावी कोण्या सोबतीची

ओळख होता स्वतःचीच स्वतःशी...  

शोधते आहे अशी एक पाऊलवाट, जेथे 

अनुभवावे असे मुक्त, स्वानंदी क्षण 

अन् परतावे सुसज्ज होऊन जगण्या दैनंदिन जीवन…

-मी मधुरा..
२२ मार्च २०२०

ये मोह मोह के धागे...

ये मोह मोह के धागे... 

आज पुन्हा हे गाणं ऐकलं, निमित्य आपल्या लाडक्या पावसाचं... 

आज सकाळपासूनच पाऊस भुरभुरतोय.. हवेत मस्त गारवाय.. आपली BetweenU&Me platlist लावलीय.. 

खिडकीशी बसून पाऊस पाहातीय.. हातात गरमगरम कॉफीचा मग..

इतक्यात, 

ये मोह मोह के धागे..  गाणं सुरु झालं.. 

आणि

मन कसं गुंतत गेलं.. त्या नाजूक भावुक वेढ्यामध्ये, अगदी आपसूक...

हे धागे सोडवू तरी कसे?.. काही तुझ्या हातात आहेत आणि काही माझ्या.. एकमेकांना स्पर्श न करता सोडवणं तसं अशक्यच.. नाही का?.. तू तिथं दूरवर आणि मी इथं कुठंतरी.. दोन ध्रुवांवरचे आपण, तरी घट्ट विणले गेलेले.. एकमेकांमध्ये गुंतलेले.. काहीतरी अनामिक पण तरी अपूर्ण!

खरं तर तू भेटल्यापासून अपूर्ण असे काहीच वाटत नाही, पण तरी ही पूर्णत्वाची भावना नाही.. "तुझ्याशिवाय जगू शकणार नाही" ह्या बोथट वाक्यावर आता विश्वास ठेवावासा वाटतोय.. 

जगतो तर आहोतच आपण, आठवणींचे रंग भरत.. 'काश आप यहा होतें, तो जीने का मजा कोई और होता' असे म्हणत.. तुझा हात हातात घेऊन, बोटात बोटे गुंफून, तुला फील करत.. काहीही न बोलता बरेच काही सांगत..

ये मोह मोह के धागे
तेरी उगलियोंसे जा उलझे..

आठवत ही नाही मी कधी तुझ्या प्रेमात पडले.. जशी प्रेम ही भावना मनात आकार घ्यायला लागली, तेव्हापासून तूच तर त्याचं  मूर्त रूप आहेस.. कोणी त्याला क्रश ही म्हणत असतील पण माझ्यासाठी ते प्रेमच होतं, आहे आणि असेल.. त्या भावनेचं पुढं काय? हे ही माहिती नव्हतं.. पण मी माझ्या भावनांशी प्रामाणिक मात्र नक्कीच होते.. त्या भावना मी मनापासून जगले.. मग ते तुझ्याकडं पाहणं असो किंवा तुझी बाजू घेऊन भांडणं.. तुझं केसांत बोटं घालून गणितं सोडवणं असो किंवा वर्गात उभं राहून प्रश्नांची उत्तरं देणं.. रोज शाळेत सायकल लावताना तुझी सायकल कुठं दिसते का हे पाहणं असो.. सगळं नुकतंच घडतंय असं वाटतंय.. तुझा तो गोंडस चेहरा समोर आला कि असंख्य आठवणी दाटून येतात.. 

कोई टोह टोह ना लागे.. हेच खरं..

कधी समजलंच नाही आपल्याला ह्या भावना, हे भावनिक गुंते कसे हाताळायचे.. आपण त्यात अडकत होतो, हो ना?  तू माझ्यामध्ये अन मी तुझ्यामध्ये..

ह्या नात्याला तुझ्याकडून शिक्का मोहर्तब नसताना, ह्या नात्याला कसलंही भविष्य नाही हे लख्ख ठाऊक असताना, मी मात्र गुंततच गेले.. कशासाठी? का फक्त आकर्षण होतं? शारीरिक तर नसावं.. इतकी वर्षे तू नसताना ही, ती भावना तशीच  टिकून आहे.. आपले रस्ते वेगवेगळे आहेत हे माहित असूनसुद्धा मी प्रेम करतच राहिले.. आज इतक्या दूर असून सुद्धा आपण एक आहोत.. एकदम घट्ट.. कदाचित निस्सीम, निरतेशीय प्रेम हेच कारण असावं.. 

किस तरह गिरह ये सुलझे..

ही गिरह, ही गाठ एकदम घट्ट आहे.. "we were destine to meet" असं तू म्हणतोस.. आत्तापर्यंतच्या आयुष्यात चढ उतार पाहून, तापून सुलाखून तयार झालेलो आपण, ह्याच वेळी एकमेकांना भेटणार असू... कसली विचित्र गाठ आहे ना ही, फक्त जन्माचीच नाही तर अगदी मृत्यूनंतर पुढं ही.. कारण 'काहीही विरून जात नाही' हा माझा विश्वास आहे.. आपण पुढं ही भेटूच.. आणि भेटतच राहू..

है रोम रोम इकतारा बादलोंमे से गुजरे..

पाऊस आणि आपण दोघं... आपल्या सगळ्या भेटी ह्या अश्याच पावसातल्या.. चिंब भिजलेल्या.. उतरून आलेल्या आभाळाच्या साक्षीनं, साशंक मनानं, पहिल्यांदा हातात धरलेला हात, अजुनी रोम रोम फुलवतो.. वाटलंत तेव्हा, हाच तो क्षण मला साठवून ठेवायचाय, आयुष्यभर.. काय माहिती होतं कि ह्याच उतरून आलेल्या आभाळात, मीच पाऊस होऊन तुझ्यावर बरसत राहीन.. 

पहाटे पहाटे हातात हात गुंफून, ढगातून वाट काढत पाहिलेला सूर्योदय.. कापसाची दुलई टाकल्यासारखे ते ढग आणि त्या ढगांमध्ये एका शालीत गुरफटलेले तू आणि मी.. अहाहा..

तश्या तुझ्या रोमान्सच्या कल्पना जरा हटकेच.. गिफ्ट्स, चोकोलेट्स देणं तुला पटत नाही.. 'Rather, I will invest in memories' असं तुझं उत्तर.. 

तू होगा जरा पागल तुने मुझ को है चुना..

हे मी मला म्हणायला पाहिजे, 'मै हूँ थोडी पागल मैने तुझको हैं चुना..'  कारण मी तर बेस्टचाय.. माझी तर मी अशीही फेवरेट आहेच पण तुला 'मी आवडते' म्हणून माझ्यावर जरा जास्तीच प्रेम करू लागलीय.. 'तू मला पडलेलं आणि साकार झालेलं सुंदर स्वप्न आहेस..' आपण दोघं ही तसे वेडेच.. वेडे काय ठार वेडे म्हणायला पण हरकत नाही.. ह्या वेडेपणात पण शहाणपणा आहे, हो ना?

कैसे अनसुना तूने सब सुना..

मी तुला कधी काही सांगितलेच नाही.. तसं काही सांगायची वेळ पण आली नाही.. सोशल मीडिया वर तुला दिलेल्या कंमेंट मधून, झालेल्या चाट मधून, मला असलेला तुझ्याबद्दलचा सॉफ्ट कॉर्नर, तुला कळवा असं मात्र वाटायचं.. वाटा वेगळ्या झाल्या होत्या तरी गुंतलेले धागे, मन अजुनी शाबूताय.. नात्याला भविष्य नव्हतं तरी तू माझ्या आयुष्यातून कधीच गेला नव्हतास..

आत्ता भेटल्यानंतर, तू जेव्हा डोळ्यांत खोलवर पाहिलंस तेव्हा आपल्या नात्याला भविष्य असूही शकतं याचा मी विचार करायला लागले.. हे अदृश्य, तुझे आणि माझे गुंफलेले धागे, तुला दिसायला लागले.. आपल्यामध्ये काहीतरी अनामिक आहे, हे तुला मला कळत होतं पण त्या अनामिकतेला शब्दरूप तू दिलेस..

तू दिनसा है मै रात, आ ना दोनो मिल जाये शामों की तरहा..

दोन वेगवेगळ्या ध्रुवावरचे आपण केवळ काही वेळासाठी एकत्र येतो.. जसं तिन्हीसांजेला किंवा पहाटेला दिवस आणि रात्र एकत्र येतात.. पण त्यानंतर काय? एकतर दिवसाला संपून जावं लागतं, किंवा रात्रीला.. दोघांनाही दोघांचं स्वतंत्र अस्तित्व ठेवून एकाचवेळी सोबत चालता येतच नाही.. आठवत? तू म्हणायचास "तुझ्यावर प्रेम करायला मला तुझी in kind गरज नाही.." मला खूप आश्चर्य वाटायचे, कसं काय हा नेहमी in mind प्रेम करू शकेल? स्पर्शाची गरज नाही का वाटणार?

विरहाच्या जाणिवेनं कातर झालेले असताना, तू माझा हात अलगद हातात घेतलास आणि म्हणालास “कितीही दूर गेलीस तरी कायम माझ्यापशीच असशील.. मी स्वत:ला तुझ्यापासून तोडू शकणार नाही.. तू माझ्या अस्तित्वाचा एक भाग आहेस..” आणि मी अजूनच तुझ्यात गुंतत राहिले.. तुझ्यापासून इतकं दूर येऊन सुद्धा अजुनी तुझ्या मध्येच मला शोधत असते.. हेच गुंतून राहणं जगण्याचा भाग झालंय.. and I am loving this...

ये मोहमोहके धागे
तेरी उंगलियोंसे जा उलझे!

-मी मधुरा.. 

************************************************

Happy Friendship Day!!

मैत्री म्हणजे... 

एकत्र खेळलेली भातुकली.. बाहुला बाहुलींचे लावलेले लग्न.. 

चिमणीच्या दातांनी वाटलेला खाऊ.. 

मैत्री म्हणजे... 

शाळेचा पार..  मिळून खाल्लेला डबा .. कैरीच्या फोडीवरून झालेले भांडण.. 

मैत्री म्हणजे... 

मैत्रिणीसह बुडवलेला तास, १कचोरी, २ सामोसे,  आणि बिलावरून झालेला वाद ... 

मैत्री म्हणजे... 

एक धुंद संध्याकाळ.. १ टेबल ... मैत्रीणींचा अड्डा आणि कटिंग चहा.. ...  

मैत्री म्हणजे... 

मैत्रिणीचे घर... हलकासा पाऊस... भजी... आणि खूप खूप गप्पा ...

मैत्री म्हणजे... 

१ कार... ४ जिवलग मैत्रिणी ... आणि एक मोकळा पहाडी रस्ता... 

मैत्री म्हणजे... 

फोन उचलताच पडणारी मैत्रिणीची गोड शिवी.. सॉरी म्हटल्यावर अजून एक शिवी ... आणि खळखळून हसणे...

मैत्री म्हणजे... 

मैत्रीणीचा एक मेसेज.. अंधुक झालेल्‍या काही ओल्या आठवणी आणि डोळ्यातले पाणी ...

मैत्री म्हणजे... 

भेटण्याचा ठरलेला दिवस.. अतिवृष्टी ... आणि मित्रमैत्रिणी बरोबर जुने क्षण नव्याने जगण्यासाठी केलेला आटापीटा...

Thank you Friends for enriching my Life!! 

Happy Friendship day!!

-मी मधुरा.. 

************************************************

*मधुरा’ज आर्क्* - Alaska Wilderness!! - Excursions

सकाळी १० च्या सुमारास शिप डॉकला लागायची.. मग excursions... 
संध्याकाळी पाच-सहाच्या सुमारास बोर्डिंग सुरु व्हायचं आणि सातच्या सुमारास शिप डिपार्ट व्हायची.. असं साधारण रोजचं रुटीन.. 
रोज सकाळी सात-साडे सातला मित्रांचा अड्डा जमायचा.. जिम मग ब्रेकफास्ट.. मग तयार होऊन त्या दिवशीची excursions.. ऋचा बरोबर असल्यानं आमची excursions बाकी मित्रमंडळींपेक्षा वेगळी होती..  

सोमवार, २०मे - जुनेऊ: 
अलास्का म्हटलं कि ग्लेशिअर्स!!!.. आणि नुसते ग्लेशिअर्स पाहताच येत नाहीतर तर त्यावर चालता ही येत, हे National Geographic Channel वर पाहिलं होतं.. त्यामुळं  Glacier Walk was most awaiting experience.. 

फर्स्ट स्टॉप जुनेऊ... ग्लेशियर वॉक... आमचं स्वागत करायला आमचा टूर गाईड जुनेऊ डॉक वर हातात फलक घेऊन उभा होता.. अर्धा तासाच्या ड्राईव्ह नंतर आम्ही त्याच्या avialtion land वरील छोटेखानी ऑफिस मध्ये पोचलो.. गेल्या गेल्या त्याच्या टीमनं आम्हाला बूट्स, कोट्स, ग्लोव्हस घालून जवळ जवळ एक्सिमोच केलं :) .. 

अडीच तासाच्या आमच्या टूर मध्ये हेलिकॉप्टरनं आजूबाजूचा परिसर, काही untouched ग्लेशियर्स पाहून Hubbard Glacier वर वॉक असा प्लॅन होता.. डोळे फाडून फाडून ते सौंदर्य पाहत होतो.. फोटो काढायचं भान ही राहिलं नाही.. काय काय capture करणार? each and every frame was photogenic!! ग्लॅशिअरवर पहिलं पाऊल टाकताना नील आर्मस्ट्रॉग झाल्यासारखं वाटलं :) .. चार पावलं चालल्यावर कसं चालायचं ह्याचा अंदाज आला.. 

जवळून ग्लॅशिअर मधील इंद्रधनू रंग खूप मोहक दिसत होते.. 

मंगळवार, २१ मे - स्कॅगवे: 

आज दोन Excursions होती.. सकाळी रेन फॉरेस्ट हाईक आणि दुपारी डॉग स्लेडींग.. 

🛳️🛳️🛳️🛳️🛳️🛳️🛳️🛳️🛳️🛳️🛳️🛳️🛳️🛳️🛳️🛳️🛳️🛳️🛳️🛳️🛳️

आजचं मेन अट्रॅक्शन 'डॉग स्लेडींग.. कुत्रांची घसरगाडी.. 

अलास्कामध्ये ह्या घसरगाडीची वर्षातून एकदा मोठ्ठी रेस असते.. १४ कुत्री (अलास्कीअन हस्की) एका टीम मध्ये असतात ज्यांना बर्फावरून ९३८ मैल अंतर कटायचं असतं.. 

आम्ही ह्या अलास्कीअन हस्कीच्या ट्रैनिंग कॅम्प साईट ला जाऊन ह्या घसरगाडीचा अनुभव घेतला.. ही घसरगडी बर्फात नव्हती तर रोड वर होती.. एकदम वेगळा अनुभव होता.. 

🛳️🛳️🛳️🛳️🛳️🛳️🛳️🛳️🛳️🛳️🛳️🛳️🛳️🛳️🛳️🛳️🛳️🛳️🛳️🛳️🛳️

   

जेव्हा संपूर्ण दिवस क्रूझिंग असेल त्या दिवशी ब्रेकफास्ट नंतर फ्रेश होऊन एखादा शो पाहून परत अड्डा जमायाचा.. पत्ते, गप्पा, डान्स काही ना काही सुरु असायचं.. लंचला गेलो कि दुपारचा चहा घेऊन रूम वर परत.. अश्यावेळी, मला रेस्टोरेंटच्या पिक्चर विंडोतुन समुद्राकडं पाहात बसायला आवडायचं.. डॉल्फिन्स, व्हेल्स, सी लायन्स, ऑटर काही ना काही दिसायचं.. 

नुसतं बसून येणाऱ्या जाणाऱ्या लोकांना निहाळयाला, त्यांचा अभ्यास करायला ही मजा येते.. आमच्या शिपवर मोस्टली ६०+ एज ग्रुप होता.. कपल्स पेक्षा फॅमिली, मैत्रिणींचा ग्रुप, कोणाचे माईल स्टोन बर्थडे, ऍनिव्हर्सरी, ग्रॅड्युएशन सेलीब्रेट करायला आलेली लोकं जास्ती पाहिली.. आमच्या बरोबर ८० वर्षाच्या आसपास असलेलं एक यंग कपल होतं ज्यांनी १००+ प्रिंसेस क्रूसेस केल्या होत्या आणि ७००+ दिवस शिप वर घालवले होते.. 

🛳️🛳️🛳️🛳️🛳️🛳️🛳️🛳️🛳️🛳️🛳️🛳️🛳️🛳️🛳️🛳️🛳️🛳️🛳️🛳️🛳️

बुधवार, २२ मे - ग्लेशियर नॅशनल पार्क: 

नॅशनल पार्क जे आम्ही शिप मधूनच पाहणार होतो.. 'बोटीतूनच ग्लेशिअर्स दिसणार' ह्या व्यतिरिक्त काहीही अंदाज बांधता येत नव्हता.. ऑलरेडी ग्लेशिअर वॉक केल्यामुळं  ग्लेशिअर कसं असतं हे माहिती होतं.. (पण त्या वरून बांधलेला अंदाज सपशेल चुकणार आहे ह्याची कल्पना नव्हती)... 

ग्लेशिअर्स पाहणं हा एक सोहळा होता.. आदल्या दिवशी, किती वाजता आम्ही पार्क मध्ये एंटर होणार, किती वाजता पहिलं ग्लेशिअर पाहणार, किती वेळ शिप तिथं थांबणार सगळे डिटेल्स अनाऊन्स होत होते.. रूम वर मॅप, ग्लेशिअर्स माहिती पत्रक ही आलं होतं.. दिवसभर शिप वर ग्लेशिअर्स संबंधी शो सुरु होते.. 

सकाळी ६ वाजता शिप पार्क मध्ये एंटर होईल आणि पार्क रेंजर्स अधिक माहिती देण्यासाठी शिपवर येतील... मग काय, पहाटे सूर्योदयापासून डेकवर गेलेली मी तिकडंच रमले.. ६ चे ७ झाले ७ चे ८ तरी ग्लेशिअर्स दिसेनात.. सगळीकडं नुसते पाणीच पाणी.. शेवटी वैतागून रूम वर आले.. Princess TV वर लाइव्ह अनाऊसमेन्ट सुरु होती.. १० वाजता पहिले ग्लेशिअर दिसणार.. 'Margerie Glacier'.. मग परत तयार होऊन.. वेल पॅक.. डेक वर.. चांगली जागा पकडायला.. 

तिकडं ऑलरेडी लोकांनी गर्दी केली होती.. पण तरी आम्ही जागा मिळवण्यात यशस्वी झालो.. गर्दीत घुसून जागा पकडायची सवय अमेरिकेत २२ वर्षे राहून सुद्धा शाबूत होती.. याचा अनुभव आला :) ..

ग्लेशिअर्स चं पहिलं दर्शन.. शब्दातीत आहे.. ते याची देही याची डोळा पहायलाच पाहिजे.. निसर्गाच्या चमत्कारापुढे धन्य व्हायला होतं.. किती ही पाहिलं तरी डोळ्याचं पारणं  फिटत नव्हतं.. 

गर्दीमुळं संपूर्ण ग्लेशिअर पाहता येत नव्हतं.. मग गर्दीत कोणीतरी म्हणालं बाल्कनी रूम मधून छान दिसतं.. आमच्या सगळ्यांच्या तर बाल्कनी रूम्स होत्या.. मग धावत पाहत रूम गाठली.. 

.. आणि जो काही नजारा होता.. डोळ्यांत न मावणारा... एकटक त्या ग्लेशिअर कडं पाहात होतो.. त्यातील रंग, खुबी सगळं सगळं नीट पाहता येत होतं.. 

.. आणि अचानक बर्फाचा एक भाग समुद्रात कोसळला काही कळायच्या आत दुसरा.. आणि नंतर एक आवाज.. काळजात चर्र झाले.. आणि मग पाण्यात पडलेल्या बर्फाच्या इतर लाद्यांकडं लक्ष गेलं.. वाटलं हा पण तरी कधी ग्लेशिअर्सचाच भाग असेल.. 

एकूण आम्ही तीन ग्लेशिअर्स पाहणार होतो.. पहिलं 'Margerie Glacier' जितक्या जवळून पाहता आलं तशी बाकीची दोन 'Johns Hopkins Glacier' आणि 'Lamplugh Glacier' नाही पाहता आली.. 

ह्या ग्लेशिअर्स चं  रक्षण करण्याकरता दिवसातून दोनच शिप ह्या एरियात येऊ शकतात.. आणि ते ही ठराविक अंतरावरूनच पाहावी लागतात.. 

गुरुवार, २३ मे - केतचिकेन: 

पॅसिफिक ओशन वाइल्ड लाइफ पाहायला मोटर फ्लोट बोटनं जाणार.. ओशन वाईल्ड लाईफ किती दिसतंय ह्यापेक्षा ओशन मध्ये फ्लोटबोट experience हा उद्देश होता.. 

शुक्रवार, २४ मे - व्हिक्टोरिया बी.सी. :  बुचार्ड गार्डन.. 

आता परतीचा प्रवास.. सिएटलला परत जाताना कॅनेडियन बॉर्डर मधून जाणार होतो.. कॅनडाच्या ब्रिटिश कोलंबिया भागातून..  

संध्याकाळी बुचार्ड गार्डनला पोचलो..

शनिवार, २५ मे - सिऍटल: 

सकाळी उजाडता उजाडता सिऍटल... :( मग बाकी ग्रुप कॅनडाला जाईल आणि आम्ही पोर्टलॅंडला.. 

सुट्टी संपणार, क्रूझ मधलं पँपेरिंग संपणार ह्या बरोबर मित्र-मैत्रिणींना सोडायचं हा विचार ही नकोसा वाटत होता.. सर्वानाच ते जाणवत होतं.. पार्टींग नेहमीच त्रासदायक असतं हे खरं.. पण लवकरच एक दीड महिन्यात परत भारतात भेटूच.. हा विचार खूप सुखावह होता.. 

एकूण ट्रिप खूपच छान झाली.. Hats off to the Management!!!.. शिपचं व्यवस्थापन हे क्लिष्ट, गुंतागुंतीचं असावं हे पदोपदी जाणवत होतं.. प्रत्येक स्टाफ मग तो स्टुवर्ड असो वा मॅनेजर, बटलर असो वा सर्व्हर, इन्फॉर्मशन डेस्क असो वा स्टोअर किपर सगळे एकदम हसतमुख, मदतगार, कष्टाळू होते.. Behind-the-Scenes ह्या टूर मध्ये शिप मॅनेजमेंट कसं केलं जातं हे पाहायला मिळतं, पण वेळेअभावी ते स्किप करावं लागलं.. 

ह्या समुद्र-राजकन्येबरोबरचे हे राजेशाही थाटातील ७ दिवस कसे गेले तेच कळलं नाही.. right from embarkment to dis-embarkment... शिप सोडताना भावनिक व्हायला झालं हे नक्की.. 

आता पुढची क्रूझ कोणती??.. 

-मी मधुरा.. 

************************************************

*मधुरा’ज आर्क्* - Alaska Wilderness!! - On The Cruise

एकदाचा शनिवार, १८ मे उजाडला.. 
९ माणसे, १७ लहान मोठ्या बॅग्स अशी आमची वरात पोर्टलॅंडहुन सिऍटलला जायला निघाली.. 

सिऍटलला अजुनी ५ जणं आम्हाला जॉईन झाले.. 

हुश्श!!! मिळेल तश्या टॅक्सी करत आमची पलटण प्रिन्सेस क्रूझच्या डॉकला पोचली.. 

भली मोठ्ठी शिप पाहून ऋचाच काय तिची आई सुद्धा आनंदानं वेडी झाली.. कधी एकदा चेक-इन प्रोसेस पूर्ण होते आणि शिपवर चढतो असं झालं होतं.. शेवटी न राहून मी आणि ऋचानं Pre-boarding केलंच.. :) दाराशीच Embarkment चं फोटोसेशन होतं... आमचे अतिआनंदी चेहरे पाहून "We love to see happy faces" अश्या कंमेंट्स नाही आल्या तरच नवल... 

रूमवर वेलकम लेटर आमची वाट पाहत होते.. भरपूर ऑफर्स, क्युपॉन्स आणि बरंच काही होतं त्यात.. 
ऋचासाठी वेगळी फाइल ज्यात डे वाईस अ‍ॅक्टिव्हीटीजची माहिती, टीन लाउंज चे कार्ड.. लगेचच आमची स्वारी टीन लाउंज कडं.. Music Disk, Mini Movie Theather, Game Room.. काय नव्हतं तिथं? अलिबाबाची गुहा सापडल्याचा आनंद ऋचाच्या चेहऱ्यावर होता.. 

२०१६ मध्ये बांधलेली १९ मजली ही बोट 'प्रिन्सेस रुबी'... बोट कसली एक प्रचंड मोठं हॉटेलच होतं ते!!.. 

३५०० प्रवासी, १२०० कर्मचारी असलेलं हे रुबी शिप जगप्रसिद्ध टायटॅनिकच्या तुलनेत ३ पट मोठं होतं!!! 

पहिले ५ मजले मुख्यत्वेकरून कर्मचाऱ्यांसाठी, फूड स्टोरेज ह्यासाठी.. 

६ आणि ७ व्या मजल्यांवर Muster Stations होती म्हणजे आपत्कालीन व्यवस्था.. पहिल्याच दिवशी आपत्कालीन परिस्थितीत लाईफ जॅकेट कसं घालायचं, आपत्कालीन बोटींवर कसं जायचं यांचा एक सराव झाला.. 

Main Lobby

Muster Station बरोबरच शॉप्स, रेस्टारंटस, केसिनो, थेटर, इन्फॉरमेशन सेंटर ही होतं..

 

८ ते १४ व्या मजल्यांवर प्रवाशांच्या खोल्या.. त्यात 5 मुख्य प्रकार - Suite, Mini-Suite, Balcony, Ocean-View, आणि Interior.. नावाप्रमाणेच त्यांचं स्वरुप.. 

Main Lobby

आमची बाल्कनी रूम १२ व्या मजल्यावर होती.. छोटसं कपड्यांचं कपाट, शेजारी वॉर्डरोब, मिनी शॉवर असलेली बाथरुम, ३ छोटे बेड्स त्यातला एक उप्पर बिर्थ.. एकदम सुसज्ज.. बाल्कनी मध्ये दोन आरामखुर्च्या आणि एक टेबल.. 
१५व्या मजल्यावर रेस्टोरंट, स्विमिन्ग पूल्स, आऊटडोअर मूवी स्क्रिनिंग आणि ओपन डेक.. १७ व्या मजल्यावर जिम आणि स्पा.. १९ व्या मजल्यावर टेनिस कोर्ट आणि जॉगिंग ट्रॅक.. 

क्रूझ वरचं सर्वात आवडतं काम.. उदरभरण.. :) क्रूझवर जाऊन किमान ५ पाउंड तरी वजन वाढावं लागतं नाहीतर फाऊल असतो.. 

जेवण म्हणजे ब्रेकफास्ट - लंच - डिनर... हे सगळं क्रुझच्या रक्कमेत included असतं.. त्यातही दोन प्रकार असतात - Traditional Dining and Anytime Dining.. Traditional Dining ठराविक वेळा ठराविक ठिकाणी जेवण घेता येतं तर Anytime Dining नावाप्रमाणेच कधीही, कुठंही.. आम्ही Anytime Dining घेतलं होतं.. Traditional Dining हे ज्यांच्या जेवणाच्या वेळा अगदी ठरलेल्या असतात आणि ज्यांना Dress Code आवडतो त्यांच्यासाठी उत्तम.. आम्ही १-२ वेळा छान तयार होऊन फोटो सेशन करून आलो.. पण अगदी casual अवतारात, मित्र मैत्रिणी बरोबर दंगा करत Unlimited Buffet वर आडवा हात मारण्यात जी मजा येते ती बाकी कुठं नाही..

अक्षरशः तिन्ही त्रिकाळ लोक खाताना दिसायचे.. वेगवेगळ्या देशांमधले वेगवेगळे प्रकार.. ५-कोर्स मिल.. इंडियन फूड कॉर्नर पण होता.. मी व्हेजिटेरिअन असले तरी खाण्याचा काहीही प्रश्न आला नाही.. 

पहिल्याच रात्री समुद्राच्या रौद्र रूपाची छोटीशी झलक अनुभवायला मिळाली.. पॅसिफिक तसा रफ आहेच.. पण त्या रात्री लाटा इतक्या आक्रमक होत्या की स्वतःला बॅलन्स करणं ही जड जात होतं.. लाटांच्या आवाजानं झोप ही लागणं अशक्य होतं.. पहिल्याच दिवशी अशी हालत तर पुढचे ७ दिवस कसे काढणार हा पुसटसा विचार मनात येऊन गेलाच.. मोशन सिकनेसमुळं ऋचा पण टीन लाउंज मधून लवकर परतली.. दुसऱ्या दिवशी १०-११ वाजे पर्यंत सगळे नॉर्मल झालं.. 

रोज रात्री ८ वाजेपर्यंत दुसऱ्या दिवशीच्या कार्यक्रमचा आराखडा असलेलं पत्रक रूमवर यायचं.. त्यात प्रोग्रॅम्स ची लिस्ट, त्यातील परफॉर्मर, टाइम, त्यांचं ड्युरेशन इत्तमभूत माहिती असायची.. Shopping, Spa स्पेशल ऑफर्स, सिनेमा टाईमिंग्स, दुसर्‍या दिवशीच्या Port विषयी माहिती ही असायची.. त्यामुळं दुसऱ्यादिवशीची रूपरेखा ठरवणं  सोपं जायचं.. 

🛳️🛳️🛳️🛳️🛳️🛳️🛳️🛳️🛳️🛳️🛳️🛳️🛳️🛳️🛳️🛳️🛳️🛳️🛳️🛳️🛳️

 

प्रि-बोर्ड करून, रूम पाहून, एकंदरीत शिपचा अंदाज आल्यावर सुरुवातीची एक्साइटमेंट हळू हळू कमी व्हायला लागली.. खरंच शिपवर आहे ही जाणीव खूप सुखद होती... ऋचा बरोबर लहान मुली सारखी शिपभर नुसती बाघडत होते.. कधी एकदा डेकवर जाते आणि ३६० डिग्री मध्ये परिसर पहाते असं झालं होतं.. पण Emergency Run झाल्याशिवाय डेक वर जाण्यास सक्त मनाई होती.. 

Initial Formalities पूर्ण झाल्यावर पहिली पावलं डेककडं वळाली... डेक वर पोचले तेव्हा काही मिनिटंच शिप सुटण्यासाठी राहिली होती.. हात पसरून एक खोल श्वास घेतला.. कॅप्टननं हॉर्न वाजवून निघण्याचा इशारा दिला.. आणि हात आपोआपच टाटा करण्यासाठी उचलला गेला.. माझं मलाच हसू आलं.. कोणाला टाटा करत होते? माझी सगळी लोक तर शिपवरच होती.. मग खूप वेळ मी तिथं तशीच उभी होते.. मनातल्या मनात किनाऱ्याला बाय बाय करत.. परत कधी किनारा दिसेल माहिती नव्हतं.. निदान किमान पुढचे ४० तास तरी नाही..!! 

डेकवर पार्टी माहोल होता.. मुझिक, ड्रिंकस, डान्स.. धम्माल सुरु होती.. ह्या सगळ्या गडबडीत मी एकटीच डेकवर उभी होते.. माझा सगळा ग्रुप अजुनी मला भेटलाच नव्हता.. ऋचा सुद्धा कधीची पूल मध्ये डुंबत होती.. पण हा एकटेपणा हवाहवासा ही वाटत होता..  

जेवण झाल्यावर लगेचच सगळे आपापल्या रूम मध्ये गेले.. आज सगळेच दमले होते बहुतेक.. मी ही दमले होतेच कि.. सकाळी लवकर पोर्टलॅंडहून ट्रेननं निघून सिएटलला आलो.. गेले दोन दिवस चार फॅमिलीज घरी होत्या.. 

रात्री बेडवर नुसतीच पडून होते.. लाटांच्या आवाजानं असेल किंवा ऋचा एकटीच टीन लाऊंज मध्ये आहे ह्या विचारानं असेल पण झोपच लागत नव्हती.. १ च्या सुमारास ऋचा आल्यावर डोळा लागला.. 

रविवार, १९ मे.. 

मध्येच कधीतरी जाग आली.. बाहेर पाहिलं तर छान केशरी छटा आभाळात होती.. घडाळ्यात पाहिलं तर ४ वाजत होते.. इतक्या लवकर सूर्योदय!! धावत वरती डेक वर गेले.. अप्रतिम केशरी रंगाची उधळण करत सूर्य उगवत होता.. असा केशरी रंग आणि त्याच रंगातील विविधता ह्यापूर्वी कधीच पाहिली नव्हती.. १५-२० मिनिटाचा तो सोहळा डोळे दिपवून गेला.. मग काय पुढचे ७ दिवस रोज सकाळी ४ वाजता डेक वर येऊन बसायचा नियमच झाला.. पण असा सूर्योदय परत कधीच दिसला नाही.. 

खास सूर्योदय पाहायला डेकवर येणारी माझ्या सारखी २-४ वेडी माणसे भेटायची.. मानेनं किंवा नजरेनंच एकमेकांना ओळख दाखवली जायची.. न बोलता.. वातावरणातील ती शांतता भंग न करण्याची खबरदारी घेतली जायची.. मूकपणानं ते मोहक सौंदर्य आत खोलवर साठवून घेतलं जायचं.. हवेत गारवा वाढायला लागला कि आतमध्ये येऊन कॉफीच्या कपाबरोबर परत तंद्री लागायची.. सकाळचे ते स्वतःबरोबर घालवलेले १-२ तास खूप एनर्जेटिक असायचे.. 

सिऍटल-जुनेऊ हा प्रवासाचा पहिला टप्पा सर्वात मोठ्ठा म्हणजे ४० तासाचा होता.. सुरुवातीला ह्या ४४ तासांचं थोडं टेन्शन आलं होतं.. मित्रांचा मोठ्ठा ग्रुप असल्यानं गप्पाटप्पांमध्ये मज्जाच येईल ही खात्री होतीच.. पण ह्या दोन दिवसात शिपवर भरपूर कार्यक्रम आयोजित केले होते.. फॅशन शो, कॅप्टन्स डिनर हे मुख्यत्वानं नोंदवावेसे.. 

ह्या फॅशन शो मध्ये मला आणि ऋचाला मॉडेलिंग करायचा चान्स मिळाला.. हा खूपच छान अनुभव होता.. रॅम्पवॉक कसा करायचा, कसं उभं राहायचं ह्या सगळ्याचा आधी सराव करून घेतला होता.. 

संध्याकाळी कॅप्टन्स डिनर म्हणजेच फॉर्मल नाईट... फॉर्मलवेअर हा ड्रेस कोड.. कॅप्टन ह्यावेळी स्वतःबद्दल, शिप बद्दल माहिती सांगतो.. शॅंपेन पिरॅमिड इव्हेंट हा पण मस्त एक्सपेरियन्स होता.. कपलनं एकत्र जाऊन कॅप्टन बरोबर शॅम्पेन ग्लासीसच्या पिरॅमिड मध्ये ओतायची.. नंतर सर्वाना शाम्पेन सर्व्ह केली जाते.. 

जागोजागी प्रोफेशनल फोटोग्राफरचे फोटोबूथ होते... वेगवेगळ्या पोझेस मध्ये फोटो काढून घेणं ही एक ऍक्टिव्हिटी झाली होती.. :) 

 

क्रूझवर इतकं काय काय करण्यासारखं होतं कि कधी दिवस उजाडायचा आणि मावळायचा हेच कळायचं नाही.. रोज दिवसभर काही ना काही प्रोग्रॅम असायचेच.. मुझिक शो, मॅजिक शो, टॉक शो, कॉमेडी शो, आर्ट एक्सिबिशन्स, केरिओकी, बिंगो, मुव्हीज, सिंगिंग कॉम्पिटिशन वगैरे वगैरे... प्रत्येकाला त्याच्या आवडीप्रमाणं काही ना काही तरी करता येत होतं.. 

गेले ३० तास शिप मध्ये आहोत हे जाणवलं पण नाही.. आता उद्या सकाळी ११ च्या सुमारास शिप डॉक ला लागणार.. 

-मी मधुरा.. 

************************************************

*मधुरा’ज आर्क्* - Alaska Wilderness!! - Let's GO

लहानपणापासूनच मला समुद्र खूप आवडतो.. सुट्टीत कोकणात गेल्यावर तासंतास समुद्र किनारी बसून त्याला निरखणं हा माझा आवडता छंद... 'सिंदाबादच्या सफरी' वाचल्यानंतर तर त्याच्याबद्दलचं कुतूहल जास्तीच वाढलं.. सिंदाबाद सारखं सफरीवर जावं आणि समुद्राच्या पोटातील गुपितं शोधावीत असं वाटायचं..  कित्येकवेळा अश्या सफरीच्या दुनियेत मी हरवून जायची.. सुट्टीहून घरी परत येताना शंख, शिंपले ह्याचा खजिना नक्की बरोबर असायचा.. 'सिंदाबाद' कधी काळाच्या पडद्याआड गेला आणि त्याची जागा 'दुनियादारी' नं घेतली हे कळालंच नाही.. पण समुद्राबद्दलचं प्रेम मात्र कायम राहिलं.. 

समुद्रसफर करणं इतकं सोपं आहे हे मला इकडं अमेरिकेत आल्यावरच कळालं.. सुट्टीसाठी म्हणून समुद्रसफर (Cruise) करता येते हे कळाल्यावर माझ्यातला सिंदाबाद परत जागा झाला.. आपण दोघांनीच काय सफरीवर जायचं.. मोठ्ठा ग्रुप हवा - असं म्हणून नवऱ्यानं त्याला परत शांत झोपवलं.. :) पण अधून मधून तो मनात खळबळ माजवत असे.. 'Things To Do Before I Turn Fifty" ह्या मध्ये 'एक समुद्रसफर.. Cruise ' हे होतंच.. समुद्रसफर तर करायचीच.. पण कोणती?? 

कॅरेबियन आयलँड्स, युरोप ही झाली लोकप्रिय ठिकाणं.. पोर्टो रिको आणि युरोप पाहून झाल्यानं मला त्यात बिलकुल इंटरेस्ट नव्हता.. शाळेत भूगोल शिकत असताना अलास्का, नॉर्थ पोल ह्याबद्दल प्रचंड कुतूहल होतं.. बर्फाच्छादित प्रदेश, इग्लू, एस्किमो, पोलर बेअर.. त्यामुळं 'अलास्का'ची समुद्रसफर मनात पिंगा घालत होती.. 

प्रत्येक गोष्टीची एक वेळ ठरलेली असते तेव्हाच ती घडते.. महेशच्या शाळेच्या मित्रांच्या गेट टुगेदर मध्ये अलास्का क्रूझचा विषय निघतो काय आणि ट्रिप ठरते काय.. अगदी स्वप्नवत वाटावं असं.. 

'१८ मे ते २५ मे - प्रिन्सेस क्रूझ - डेस्टिनेशन अलास्का'..

७ दिवासाची राऊंडट्रीप... 

सिऍटल - जुनेऊ - स्कॅगवे - केतचिकेन - व्हिक्टोरिया बी. सी. - सिऍटल ... विथ Inside Passage आणि Glacier Bay National Park.. 

.. आणि सहा फॅमिलीची बुकिंग्स झाली पण..  

ह्या ७ दिवसातील प्रत्येक टप्प्यात, दिवसा शिप डॉकला लागतं आणि रात्री उशिरा परत पुढच्या प्रवासासाठी निघतं.. दिवसभर त्या त्या ठिकाणची सफर (Excurtions) करायची.. ही Excurtions एकतर Princess कडून किंवा बाहेरून लोकल टूर कंपनी कडून बुक करता येतात.. आम्ही मोस्टली प्रिन्सेस कडूनच केली.. काही ठिकाणं अर्धा दिवस तर काही पूर्ण दिवस घालविण्यासारखी होती.. खूप Excursions असल्यानं, नेमकं काय करायचं? must do things कोणत्या? यासाठी आधी बरंच वाचन, online research केला.. अलास्काला जायचं तर main attraction was 'Glacier Walk'.. बाकी Rain Forest Hike, Float Boating, Exploring Wildlife हे तर होतंच.. आमच्या ग्रुप मध्ये ऋचा एकटीच Teen-ager असल्यानं तिच्या आवडीनुसार आमची Excurtions Book झाली..

   

-मी मधुरा.. 

************************************************

The Power of Peaceful Demonstration

८ मे २०१९..  

आज ऋच्याबरोबर एका रॅलीला गेले होते .. काय मस्त अनुभव होता!! 

इकडे अमेरिकेमध्ये सध्या स्कुल फंडिंग, शिक्षकांचे जॉब, त्यांचे पगार वाढ अश्या अनेक समस्या उदभवत आहेत. पुढच्या स्कूल इयर पासून ओरेगॉन मध्ये बऱ्याच शिक्षकांचे जॉब जाणार आहेत. त्यामुळे एका वर्गात मुलांची संख्या वाढणे, नर्स, कॉन्सिलर असा सपोर्टींग स्टाफ नसणे अश्या समस्या निर्माण होतील.. त्या विरोधात आजची रॅली होती.. 

#redfored (रेड फॉर एड) ही टॅग लाईन होती.. सगळे रेड कपड्यात चौकाचौकात सकाळी ८ वाजल्या पासून हातात पोस्टर्स घेऊन उभे होते.. चौकात पण रस्त्यावर नाही.. बाजूला कॉर्नर ला.. ते ही एकदम शिस्तीत.. घोषणा नाहीत.. कि निंदा नालस्ती नाही.. येणाऱ्या जाणाऱ्या गाडयांना पाहून पोस्टर्स हलवणे.. हात हलवणे.. इतकी काय ती ऍक्शन होती.. 

आम्हा सपोर्टर्स ना पासून गाड्यांचे हॉर्न वाजत होते.. ते ही त्यांचा ह्या रॅली ला सपोर्ट असेल तर.. Honk if You Support असे पोस्टर ही होते.. 

सकाळी ८ ते १० गावातल्या ठराविक चौकात आणि नंतर waterfront मैदानात ही रॅली झाली.. 

मला ह्यातील जाणवलेला बोनस म्हणजे ऋचा सारख्या young kids ना मिळालेली hope... 

The power of peaceful demonstration for causes they believe in.

ऋचाचा मला खूप अभिमान वाटतो कारण तिच्या शाळेतील शिक्षकांना सपोर्ट करायला तिने ग्रुप तयार केला.. ८-१० मुले यायला तयार झाली आणि ऐनवेळी ती त्यातील काही गळाली.. पण निराश न होता ती रॅली ला गेली आणि तिच्या शिक्षकांच्या बाजूला ती २ तास उभी राहिली.. 

-मी मधुरा.. 

************************************************